Over Boris

Na een carrière van 10 jaar bij het Belgisch leger ben ik vertrokken in 2018 en beginnen te werken in de privésector. Begin 2022 was ik mijn eigen bedrijf aan het opbouwen toen na de hernieuwde Russische invasie van Oekraïne eind februari de Oekraïense president Zelensky buitenlanders opriep zich bij het Oekraïense Internationale Legioen aan te sluiten. Omdat ik mijn actieve militaire loopbaan slechts 4 jaar eerder had beëindigd, bezat ik nog steeds de vaardigheden en kennis over NAVO-wapensystemen die de Oekraïense strijdkrachten hard nodig hadden. Diep verontrust door Poetins ongehinderde expansionisme en ervan overtuigd dat als Rusland in Oekraïne niet grondig wordt verslagen er meer aanvallen zullen volgen, niet alleen door Rusland maar ook door andere actoren over de hele wereld, besloot ik gehoor te geven aan deze oproep.

Nadat ik mijn zaken en papieren op orde had, begaf ik me naar Oekraïne, waar ik op 13 maart 2022 rond 04u00 aankwam in de militaire basis van Yavoriv. Twee uur later, rond 06u00 werd de basis het doelwit van een raketaanval, waardoor de organisatie van het internationale legioen totale chaos werd… Ik assisteerde waar ik kon, nam deel aan de training en na de nodige voorbereiding werd ik naar de frontlinies gestuurd. De uitdagingen waren en zijn legio. Er waren permanente tekorten aan uitrusting en voertuigen en veel dingen die wij in onze NAVO-legers van vitaal belang vinden, waren moeilijk of zelfs onmogelijk te verkrijgen. Voor bepaalde benodigdheden waren we sterk afhankelijk van donaties en het werk van vrijwilligers. Het was echter oorlog, en we hebben ons plan getrokken.

Het is een oorlog zoals die al heel lang niet meer in de wereld is gezien. Meedogenloze vernietiging, niet alleen aan de frontlinies waar drones en artillerie altijd aanwezig zijn, maar ook Russische raketaanvallen tot diep in het land. De militaire waarde van deze aanvallen is vaak nogal twijfelachtig of onbestaande. De dorpen in de buurt van de frontlinies zijn grotendeels verlaten, vooral de armen en ouderen zijn gebleven. De armen, die arm zijn in een al arm land, die vasthouden aan de weinige aardse bezittingen die ze hebben en de ouderen die niet kunnen of willen vertrekken van de grond waar ze hun hele leven hebben gewoond. Beiden hoopten dat het snel en stil zou eindigen, en beiden raakten te vaak verstrikt in het kruisvuur. De opluchting en het geluk onder de bevolking in de bevrijde dorpen zal ik nooit vergeten. Hoewel onze eerste ontmoetingen met deze mensen altijd een beetje zuur eindigen als we moesten uitleggen dat hoewel we zelf buitenlanders waren, de NAVO-troepen niet waren gekomen om de Oekraïners te helpen en dat we slechts een lappendeken waren van internationale vrijwilligers die onafhankelijk van de hele wereld waren gekomen. (een actie die velen van ons openstelde voor vervolging in onze eigen landen).

Gedurende 3 maanden assisteerde ik bij gevechtsoperaties tot eind mei het voertuig waarin ik zat over een mijn reed met als gevolg de amputatie van het linkerbeen boven de knie en het rechterbeen halverwege het scheenbeen. De rest van mijn lichaam ontsnapte intact, met behoud van volledige mobiliteit van mijn romp en armen, onverminderd zicht en geen hersenbeschadiging. Enkele kleine vleeswonden en kleine inwendige beschadigingen zijn inmiddels genezen. Het gehoorverlies dat ik heb opgelopen zal hoogstwaarschijnlijk blijvend zijn.

Na de eerste medische zorgen in Oekraïne werd ik met enige moeite geëvacueerd naar Polen waar ook mijn tweede knie moest worden geamputeerd. Een paar dagen later nam ik een commerciële vlucht naar huis en ben sindsdien behandeld in het Universitair Ziekenhuis van Gent, een van de beste revalidatiecentra voor beenamputaties in België. Er waren nog verschillende operaties nodig en er was veel tijd nodig om de wonden schoon te maken, de infecties op te ruimen en de stompen te laten genezen. In oktober waren ze voldoende genezen om met protheses te beginnen en sindsdien hebben we grote vooruitgang geboekt, zoals je hieronder kunt zien.

We naderen het einde van het revalidatieproces en het is nu duidelijk dat mijn medische en fysieke situatie me in staat zal stellen om substantiële mobiliteit en kwaliteit van leven terug te krijgen met de juiste hulpmiddelen. Het einde van de revalidatie betekent ook dat ik mijn eigen protheses moet kopen ter vervanging van de proefprotheses die ik momenteel gebruik. Zoals alle dingen op medisch gebied, zijn deze verschrikkelijk duur. De medische rekeningen en het gebrek aan inkomen van het afgelopen jaar hebben mijn spaargeld grotendeels opgemaakt en ik kan de kosten waar ik momenteel mee te maken heb niet alleen dragen:

• Protheses. Top end Microprocessor knie, koker voor de stompen, prothese voet/enkel. ~ € 65 000 per stuk (= € 130 000 totaal), elke 6 jaar te vernieuwen.
• Aangepaste auto: Volautomatisch, aangepaste handbediende gas-/remhendel, veiligheidssystemen. ~ € 30 000
• Woningrenovaties: Mijn huis stond gepland voor een complete renovatie in de zomer/herfst van 2022, grotendeels door mijzelf. Gezien de omstandigheden zitten we weer aan de tekentafel om het plan aan te passen aan mijn amputaties. Ik zal geen/weinig werk zelf kunnen uitvoeren dat de kostenplaat verviervoudigd heeft (meer dan € 100.000 extra).